PL
     - Wsłuchaj się w cichość - mówi Małgorzata do Mistrza, a piasek chrzęści pod jej bosymi stopami. - Słuchaj... napawaj się tym, czego nie zaznałeś w życiu: ciszą. Patrz, oto stoi przed tobą twój wieczysty dom, twoja nagroda. Widzę już okno weneckie i pnącza winorośli sięgające samego dachu. Oto twój dom, twój wieczysty dom. Wiedz, że jeszcze dziś wieczorem przyjdą do ciebie ci, których kochasz i których jesteś tak ciekaw. Nie będziesz się ich bał. A oni będą ci grali, śpiewali, i zobaczysz, jak piękne może być światło, gdy w domu płoną świece. Będziesz zasypiał w swej nieodłącznej, wymiętej czapce i zaśniesz z uśmiechem na ustach. Sen da ci siłę i obdarzy mądrością. I już nie będziesz mnie od siebie odpychał. A ja będę strzegła twego snu.

     Tak mówi Małgorzata, idąc wraz z Mistrzem do ich wieczystego domu, i wydaje się Mistrzowi, że słowa Małgorzaty płyną niczym ten szemrzący strumień, który dopiero co minęli. I pamięć Mistrza, jego niespokojna, boleśnie pokłuta pamięć, zaczyna przygasać. Ktoś daje mu wolność, tak jak i on uwolnił przed chwilą stworzonego przez siebie bohatera. Bohater ów odszedł w bezkres, odszedł bezpowrotnie, dostąpiwszy przebaczenia w noc przed zmartwychwstaniem - syn króla astrologa, okrutny piąty prokurator Judei, rzymski ekwita Poncjusz Piłat.

EN
     "Listen to the silence," Margarita was saying to the Master, the sand crunching under her bare feet. "Listen and take pleasure in what you were not given in life — quiet. Look, there up ahead is your eternal home, which you've been given as a reward. I can see the Venetian window and the grapevine curling up to the roof. There is your home, your eternal home. I know that in the evenings people you like will come to see you, people who interest you and who will not upset you. They will play for you, sing for you, and you will see how the room looks in candlelight. You will fall asleep with your grimy eternal cap on your head, you will fall asleep with a smile on your lips. Sleep will strengthen you, you will begin to reason wisely. And you will never be able to chase me away. I will guard your sleep."

     Thus spoke Margarita as she walked with the Master toward their eternal home, and it seemed to the Master that Margarita's words flowed like the stream they had left behind, flowed and whispered, and the Master's anxious, needle-pricked memory began to fade. Someone was releasing the Master into freedom, as he himself had released the hero he created. That hero, who was absolved on Sunday morning, had departed into the abyss, never to return, the son of an astrologer-king, the cruel fifth procurator of Judea, the knight Pontius Pilate.

The Master and Margarita

PL
Pozostań wierny swoim ideałom, pamiętaj, że dbając o własne szczęście, spokój ducha i spełnienie, musisz przyczyniać się do pomyślności innych ludzi. Harmonia części jest harmonią całości, całość jest bowiem obecna w części, a część w całości. Naszym bliźnim jesteśmy dłużni tylko miłość, a miłość jest spełnieniem prawa zdrowia, szczęścia i spokoju umysłu.

EN
Remain true to your ideal. Know definitely and absolutely that whatever contributes to your peace, happiness and fulfillment must of necessity bless all men who walk the earth. The harmony of the part is the harmony of the whole, for the whole is in the part, and the part is in the whole. All you owe the other is love, and love is the fulfilling of the law of health, happiness and peace of mind.

The Power of Your Subconscious Mind / Joseph Murphy

In a number of respects the US now resembles an emerging country more than the advanced economy it was some decades ago. Its industrial base is largely gone, sold off or off-shored, and its public infrastructure is in visible disrepair. Because of the severity of the real estate collapse, parts of its housing stock are being abandoned and once-thriving neighbourhoods are now slums.

Like Britain, whose global position became untenable long before it was destroyed in the course of the Second World War, America continues to act as if it can lead the world while its power is inexorably leaking away.

The days of the dollar as the world's reserve currency are numbered.

Among recent experiments in engineering the free market in late twentieth-century conditions, those in Britain, New Zealand and Mexico are particularly notable. [...] Kelsey summarizes the upshot of the New Zealand experiment by observing 'The result of a decade of radical structural adjustment was a deeply divided society.' More generally, she comments that 'In less than a decade, New Zealand had gone from a bastion of welfare interventionism to a neo-liberal's paradise. Real economic and political power had shifted outside the realms of the central state. In this process of what might be termed "privatization of power", citizens were reduced to consumers in the economic rather than the political market-place.' There is much evidence to support these assessments. One estimate put 17.8 per cent of the New Zealand population under the poverty line in 1991.

The destruction of Chinese traditions in the Great Leap Forward and the Cultural Revolution went in tandem with the degradation of China's natural environment. In a characteristically hubristic Maoist programme designed to eradicate all pests, war was declared on China's sparrows. The sparrows were exterminated, resulting in a plague of the insects the sparrows had controlled, and consequent damage to crops.

The spread of new technologies throughout the world is not working to advance human freedom. Instead it has resulted in the emancipation of market forces from social and political control. By allowing that freedom to world markets we ensure that the age of globalization will be remembered as another turn in the history of servitude.

False Dawn. The delusions of global capitalism - John Gray

PL
[GUSMAN] Naprawdę nie wiem, jaki to musi być człowiek, by móc postąpić wobec nas tak podle [...]
[SGANAREL] Ja to rozumiem bez trudu; i gdybyś znał tego pana, zobaczyłbyś, że to dla niego dość łatwe. [...] powiem ci inter nos, że widzisz w Don Juanie, moim panu, największego łajdaka, jakiego ziemia nosiła, szaleńca, diabła, Turka, heretyka, który nie wierzy ani w Niebo, ani w piekło, ani w wilkołaka, który to życie pędzi jak prawdziwe bydlę, jak prosię Epikura, jak prawdziwy Sardanapal, który zamyka uszy na wszelkie chrześcijańskie napomnienia, jakie mu się robi, i ma za bzdury wszystko, w co wierzymy. Mówisz, że poślubił twoją panią: wierz mi, że zrobiłby więcej dla swej żądzy i razem z nią poślubiłby jeszcze ciebie, jej psa i jej kota

EN
[GUSMAN] T' is true I don't know what sort of man he may be, if he can have done us this wrong [...]
[SGANARELLE] I have no great trouble in conceiving it, I can tell and, if you knew the fellow, you would find thing simple enough for him. [...] I 'll tell you, inter nos, that you have in my master Don Juan the greatest scoundrel the earth ever bore, a madman, a dog, a devil, a Turk, a heretic, who believes neither in Heavean or Hell nor Hobgoblin, who spends his life like the beasts that perish, a swine of Epicurus, a very Sardanapalus, who stops his ears to all the remonstrances that can be made, and treats all we believe in as old wives' tales. You say he has married your mistress; believe me, he would have done more than that for his passion, and with her would have married you too, and her dog and her cat.
Molier - Don Juan

[KING] Now, Hamlet, where is Polonius?
[HAMLET] At supper.
[KING] At supper! Where?
[HAMLET] Not where he eats, but where he is eaten: a certain convocation of politic worms that are eating on him. Your work is your only emperor for diet: we fat all creatures else to fat us, and we fat ourselves for maggots; your fat king and your lean beggar is but variable service - two dishes. but to one table. That's the end.
[KING] Alas, alas!
[HAMLET] A man may fish with the worm that hath eat of a king, and eat of the fish that hath fed of that worm.
[KING] What dost thou mean by this?
[HAMLET] Nothing but to show you how a king may go a progress through the guts of a beggar.

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Invictus / William Ernest Henley

Hear and attend and listen; for this befell and behappened and became and was, O my Best Beloved, when the Tame animals were wild.

Of course the Man was wild too. He was dreadfully wild. He didn't even begin to be tame till he met the Woman, and she told him that she did not like living in his wild ways. She picked out a nice dry Cave, instead of a heap of wet leaves, to lie down in; and she strewed clean sand on the floor; and she lit a nice fire of wood at the back of the Cave; and she hung a dried wild-horse skin, tail-down, across the opening of the Cave; and she said, 'Wipe your feet, dear, when you come in, and now we'll keep house.'

Just So Stories / Rudyard Kipling

Pay attention to your thoughts, because they become words.
Pay attention to your words, because they become actions.
Pay attention to your actions, because they become habits.
Pay attention to your habits, because they become your character.
Pay attention to your character, because it is your fate.

Talmud / The Decision Book

     The air of the room chilled his shoulders. He stretched himself cautiously under the sheets and lay down beside his wife. One by one, they were all becoming shades. Better pass boldly into that other world, in the full glory of some passion, than fade and wither dismally with age. He thought of how she who lay beside him had locked in her heart for so many years that image of her lover's eyes when he had told her that he did not wish to live.
     Generous tears filled Gabriel's eyes. He had never felt like that himself towards any woman, but he knew that such a feeling must be love. The tears gathered more thickly in his eyes and in the partial darkness he imagined he saw the form of a young man standing under a dripping tree. Other forms were near. His soul had approached that region where dwell the vast hosts of the dead. He was conscious of, but could not apprehend, their wayward and flickering existence. His own identity was fading out into a grey impalpable world: the solid world itself which these dead had one time reared and lived in, was dissolving and dwindling.
     A few light taps upon the pane made him turn to the window. It had begun to snow again. He watched sleepily the flakes, silver and dark, falling obliquely against the lamplight. The time had come for him to set out on his journey westward. Yes, the newspapers were right: snow was general all over Ireland. It was falling on every part of the dark central plain, on the treeless hills, falling softly upon the Bog of Allen and, farther westward, softly falling into the dark mutinous Shannon waves. It was falling, too, upon every part of the lonely churchyard on the hill where Michael Furey lay buried. It lay thickly drifted on the crooked crosses and headstones, on the spears of the little gate, on the barren thorns. His soul swooned slowly as he heard the snow falling faintly through the universe and faintly falling, like the descent of their last end, upon all the living and the dead.

The Dead / Dubliners

My life has no purpose, no direction, no aim, no meaning, and yet I am happy. I can't figure it out. What am I doing right?

Charles Schulz

Look at the sky. Ask yourself: 'Has the lamb eaten the flower, yes or no?' And you will see how everything is different.

One fact which must be appreciated for applying this theory is the essential individual uniqueness of each of our minds, of each of our brains. It is no easy work to analyze either one's self or someone else. This theory is not, cannot be, a miracle key to a given human mind. It is devilishly hard work digging up enough of the basic facts and enough of the basic programs and metaprograms controlling each mind from within to change its poor operations into better ones. This theory can help one to sort out and arrange stored information and facts into more effective patterns for change. But the basic investigation of self or other selves is not easy or fast. Our built-in prejudices, biases, repressions and denials fight against understanding. Our Unconscious automatically controls our behavior. Eventually we may be able to progress farther. It may take several generations of those willing to work on these problems.

Programming and Metaprogramming in the Human Biocomputer
John Lilly

Until the 1980s, change within companies was usually dictated from the top. The CEO made the decision, and the middle and bottom levels implemented it. The underlying values were control, consistency and predictability. The result: employees often did not know why something was being changed and also did not understand what was expected of them in the future. With the growing importance of psychology in business studies, a new approach to change emerged. Employees were no longer expected to submissively obey ('Of course!'), but to think for themselves ('Why are we doing that?'). The point was: change has to be understood if it is to be carried out effectively. Change management has developed into a discipline in its own right; today there are hundreds of models that deal with the subject, including pioneering ones like John Kotter's eight-stage model. But what most of them don't take account of is that change is rarely a painless process. Because change presupposes movement, which leads to friction. Friction causes pain. Every change - whether in a private or wider context - requires sacrifice and effort.

The Change Book

Duizm głosi, że każde życie zna dwie śmierci, przednią i tylną, to jest tę sprzed narodzin i tę po agonii. Teologowie dychtońscy za szperklapy się brali ze zdziwienia, słysząc potem ode mnie, że my tak na Ziemi nie myślimy i że są Kościoły, interesujące się tylko jednym, mianowicie przednim bytowaniem pośmiertnym. Nie mogli pojąć, czemu ludziom przykro myśleć o tym, że ich kiedyś nie będzie, a nie jest im tak samo przykro rozmyślać o tym, że ich przedtem nigdy nie było.

Podróż dwudziesta pierwsza
Lem

Mockingbirds don't do one thing but make music for us to enjoy. They don't eat up people's gardens, don't nest in corncribs, they don't do one thing but sing their hearts out for us. That's why it's a sin to kill a mockingbird.

Harper Lee

Gdyby to tylko on ją kochał, ba! Ale ona odwzajemniła uczucia... Kto nie rozumie tej prostej prawdy, kto myśli, jak pouczały naszych dziadów ich wiktoriańskie guwernantki, że umiemy kochać innych, a nie siebie w tych innych, ten niech lepiej nie bierze do ręki zasmucającego romansu, jakim obdarzył nas pan Marcel Coscat. Jego Robinson wymarzył sobie dziewczynę, której nie chciał oddawać jawie do końca, ponieważ ona była nim, ponieważ z tej jawy, która nigdy nas nie opuszcza, nie ma innego, niż śmierć, przebudzenia.

Les Robinsonades
Lem

Out of suffering have emerged the strongest souls; the most massive characters are seared with scars.

Gibran

Some people come into your life as a blessing.

And others come into your life as a lesson.

We are what we repeatedly do. Excellence, then, is not an act, but a habit.

Aristotle

     Wieczór. Okryci ziemską skorupą umarli z wolna toczą codzienną trasą ziemskie koło i nie burzy im spokoju zaćmienie, asteroida ani rozprysła w proch supernowa. Ich kości plami pleśń, a komórki szpiku krucho kamienieją. Umarli o palcach w oplocie korzeni toczą koło, w całkowitej jedni z Tutem i Agamemnonem, z nasieniem i z tym, co nienarodzone.
     Już odeszli. Uciekli, wygnani w śmierć lub na obczyznę, straceni, zgubieni. Słońce i wiatr wciąż wędrują nad ową krainą, aby palić i kołysać drzewa, trawy. Żaden awatar, potomek ni ślad nie pozostał po tym ludzie. Na ustach obcej rasy, która dziś tam mieszka, jego imiona są mitem, legendą, prochem.

Strażnik sadu / The Orchard Keeper

Gdy tak nieraz się nad tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że wolność to tylko słowo, jak wiele takich słów. Nie znaczą, co chciałyby znaczyć, bo to niemożliwe. Za wysoko mierzą i dosięgły złudzeń. I nie ma się co dziwić, skoro całe nasze życie to jedno pasmo złudzeń. Kierują nami złudzenia, powodują nami złudzenia. Złudzenia nas pchają, wstrzymują, wyznaczają nam cele. Rodzimy się ze złudzeń i śmierć też jest tylko przejściem z jednego złudzenia w inne.

/ traktat o łuskaniu fasoli /

Próbował się przyjrzeć ich butom, chciał zobaczyć, co mieli na nogach, ale ich szaty sięgały aż do ziemi. Zobaczył natomiast dziwność tego świata, zobaczył, jak mało wiemy i że człowiek nie bardzo może się przygotować na to, co musi nadejść. Zrozumiał, że ludzkie życie to niewiele więcej niż mgnienie oka i że jeśli czas jest wieczny, to każdy człowiek zawsze i wiecznie znajduje się w połowie swojej podrózy, bez względu na to, ile ma lat i jaki dystans przebył. Pomyślał, że w milczeniu świata dostrzega wielki spisek, i zrozumiał, że w takim razie i on musi być jego częśćią, i że posunął się już poza swoich zdobywców i ich plany. Jeżeli doznał jakiegoś olśnienia, to jedynie takiego: jest jak gdyby składnicą tego, co wie i co poznał, tylko dlatego że odrzucił wszystkie swoje dawniejsze poglądy. Z tą myślą zwrócił się do swoich prześladowców i powiedział: Nic wam nie powiem.

Nic wam nie powiem. Tak własnie powiedział i tylko tyle.

Cities of the Plain

PL
Zobaczyliśmy po drodze Padwę i później Weronę, które wyszły naprzeciwko pociągowi, prawie do samego dworca, żeby nas pożegnać; jadąc dalej widzieliśmy je wracające do siebie - jako że nie wybierały się w podróż - aby prowadzić swoje życie, jedna wśród swych pól, druga na swym wzgórzu.

EN
Then the train started and we saw Padua and Verona come to meet us, to speed us on our way, almost on to the platforms of their stations, and, when we had drawn away from them, return — they who were not travelling and were about to resume their normal life — one to its plain, the other to its hill.

FR
Puis le train partit et nous vîmes Padoue et Vérone venir au-devant de nous, nous dire adieu presque jusqu’à la gare et, quand nous nous fûmes éloignés, regagner — elles qui ne partaient pas et allaient reprendre leur vie — l’une sa plaine, l’autre sa colline.

ibidem

Intelekt nie jest instrumentem najsubtelniejszym, najpotężniejszym, najlepiej przystosowanym do chwytania prawdy, stanowi tylko jeszcze jeden powód, żeby zaczynać od intelektu, a nie od półświadomej intuicji, wiary w przeczucia. Dopiero życie pozwala nam stopniowo, od wypadku do wypadku, spostrzec, że to, co najwięcej znaczy dla naszego serca i dla naszego umysłu, dociera do nas za pośrednictwem nie rozumu, lecz innych organów. I wówczas intelekt zdaje sobie sprawę z wyższości tych ostatnich, świadomie abdykuje na ich korzyść, godząc się być ich współpracownikiem i sługą.

Albertine disparue

Powtarzał sobie: "Kawałek żółtej ściany z daszkiem, kawałek żółtej ściany." Zwalił się na okrągłą kanapę; równie szybko przestał mysleć, że życie jego jest w grze, i odzyskując optymizm powiedział sobie: "Zwykła niestrawność, niedogotowane kartofle, to nic." Nowy cios powalił go: Bergotte stoczył się na ziemię, zbiegła się publiczność wraz z woźnymi. Był martwy. Martwy na zawsze? Kto to może powiedzieć? Niewątpliwie, doświadczenia spirytystyczne, jak dogmaty religijne nie dają dowodu przetrwania duszy. Można jedynie powiedzieć, że wszystko się dzieje w naszym życiu tak, jak gdybyśmy w nie wchodzili z ciężarem zobowiązań zaciągniętych w życiu poprzednim; w warunkach naszej egzystencji na tej ziemi nie ma żadnej racji, abyśmy się uważali za zobowiązanych do jakichś cnót, do delikatności, grzeczności, ani nie ma racji, aby niewierzący artysta czuł się zobowiązany rozpoczynać dwadzieścia razy jedno dzieło, którego sukces mało będzie obchodził jego ciało toczone przez robaki - jak ten fragment żółtej ściany, który namalował z takim kunsztem i wyrafinowaniem artysta na zawsze nieznany, dość na niepewne określony nazwiskiem: "Ver Meer". Wszystkie te zobowiązania, nie mające sankcji w życiu obecnym, zdają się należeć do odmiennego świata opartego na dobroci, na względach moralnych, na poświęceniu; świata całkowicie odmiennego niż nasz; świata, który opuszczamy, aby się urodzić na tej ziemi, zanim może wrócimy tam, aby żyć wedle owych nieznanych praw, którym byliśmy posłuszni, bo nosiliśmy je w sobie nie wiedząc, kto w nas zakreślił te prawa, do których wszelka głęboka praca inteligencji nas zbliża, a które są niewidzialne jedynie - a i to pytanie! - głupcom. Tak iż myśl, że Bergotte nie umarł na zawsze, nie jest pozbawiona prawdopodobieństwa.

La prisonnière

Music in the Soul can be heard by the Universe.

Lao-Tse

- Sans toi, les émotions d'aujourd'hui ne seraient que la peau morte des émotions d'autrefois ....
- Pardon ?
- SANS TOI, LES ÉMOTIONS D'AUJOURD'HUI NE SERAIENT QUE LA PEAU MORTE DES ÉMOTIONS D'AUTREFOIS
- ... Ticket s'il vous plait.

 Amélie

As soon as he began to amalate the noeme, the clemise began to smother her and they fell into hydromuries, into savage ambonies, into exasperating sustales. Each time that he tried to relamate the hairincops, he became entangled in a whining grimate and had to face up to envulsioning the novalisk, feeling how little by little the arnees would spejune, were becoming peltronated, redoblated, until they were stretched out like the ergomanine trimalciate which drops a few filures of cariaconce. And it was still only the beginning, because right away she tordled her hurgales, allowing him gently to bring up his orfelunes. No sooner had they cofeathered than something like a ulucord encrestored them, extrajuxted them, and paramoved them, suddenly it was the clinon, the sterfurous convulcant of matericks, the slobberdigging raimouth of the orgumion, the sproemes of the merpasm in one superhumitic agopause. Evohé! Evohé! Volposited on the crest of a murelium, they felt themselves being balparammed, perline and marulous. The trock was trembling, the mariplumes were overcome, and everything became resolvirated into a profound pinex, into niolames of argutentic gauzes, into almost cruel cariniers which ordopained them to the limit of their gumphies.

Rayuela

Wir kaufen Dinge, die wir nicht brauchen, um Leute zu beeindrucken, die wir nicht mögen, mit Geld, das wir nicht haben

W kilka godzin później Franciszka mogła ostatni raz i bez obawy bólu uczesać te piękne włosy, które ledwie zaczynały siwieć i które dotąd zdawały się młodsze od babki. Ale teraz, przeciwnie, one jedne nakładały wieniec starości twarzy, która znów stała się młoda, z której znikały zmarszczki, skurcze, nalania, fałdy, mnożone od tylu lat przez cierpienie. I tak jak niegdyś, dawno, wówczas gdy rodzice wybrali jej męża, znów miała rysy delikatne wyrzeźbione czystością i poddaniem, policzki lśniące zbożną nadzieją, marzeniem o szczęściu, nawet niewinną wesołością, wszystkim, co stopniowo zniweczyły lata. Odchodząc życie uniosło z sobą zawody życia. zdawało się, że uśmiech zstąpił na wargi babki. Na tym żałobnym łożu śmierć, niby średniowieczny rzeźbiarz, ułożyła ją w postaci młodej dziewczyny. 

 Strona Guermantes

W przyrodzie największe szanse na przetrwanie ma nie organizm najpiękniejszy, najsilniejszy czy też perfekcyjny pod innym względem, ale ten, który najlepiej dopasował się do panujących w danych środowisku warunków, a sytuacja ciągle sie zmienia. Darwin był często źle tłumaczony: Survival of the fittest nie oznacza, że przetrwa najsilniejszy lub najszybszy, ale ten, który najlepiej potrafi dopasować się do okoliczności i odnaleźć się w danej sytuacji. Swoje pięć minut miały dinozaury, później będą to szczury, a jutro może karaluchy albo homo sapiens, choć może ten w ramach ewolucji zamieni się w homo pragmaticus.

Die einzige gefährliche Weltanschauung ist die Weltanschauung derer, die sich die Welt nicht angeschaut haben.

Uporczywe trzymanie się tego, co stare, wydaje się być największym przeciwnikiem nowego szczęścia. Kto chce odkryć jakąś szansę, zdobyć coś nowego, musi zrezygnować z tego, co stare, co było dotychczas. Musi się od tego uwolnić, odciąć. Najczystszą formą szaleństwa jest utrzymywać wszystko takim, jakie było, i jednocześnie mieć nadzieję, że cokolwiek się zmieni - tak mawiał Albert Einstein. My zawsze jednak chcemy mieć jedno i drugie: dostać nowe, ale zatrzymać stare. Chcemy mieć nową, lepszą pracę, ale nie zamierzamy rezygnować z poczucia bezpieczeństwa związanego ze starą, może nisko płatną, ale pewną. Wolimy zrezygnować z wysokich odsetek, jakie przyniosłaby ryzykowna lokata, na rzecz bezpiecznego trzymania pieniędzy pod poduszką. Chcemy zwiedzać dalekie nieznane kraje, ale przy tym nie opuszczać domu. Chcemy mieć nową, piękną partnerkę, ale nie chcemy opuszczać starej; chcemy dążyć w strone przyszłości, ale przy tym zachować przeszłość. Aby stać się wolnym, musimy zrezygnować z dotychczasowego poczucia bezpieczeństwa, które jest dla nas tak ważne, że poświęcamy dla niego wolność. Z naszym upartym pragnieniem bezpieczeństwa staliśmy się strażnikami więziennymi i przez całe życie pętamy samych siebie. W ten właśnie sposób dążymy do osiągnięcia poczucia bezpieczeństwa, którego prawdopodobnie nigdy nie osiągniemy. Ceną jest wolność i możliwość lepszych zarobków. A w dodatku kupujemy rzeczy, których nie potrzebujemy, za pieniądze, których nie mamy - po to, aby zrobić wrażenie na ludziach, których nie lubimy.

The difference between stupidity and genius is that genius has its limits. (Einstein)

The only real failure is the failure to try, and the measure of success is how we cope with disappointment

Materia nie jest czymś twardym i substancjonalnym, lecz raczej jej sztywna zewnętrzna forma jest skutkiem działania energii i ruchu, czego dowiedziono w gigantycznych akceleratorach. Zgodnie z teorią nieoznaczoności Heisenberga nie można jednocześnie dokonać dokładnego pomiaru położenia i prędkości cząstki - świat, w którym żyjemy sam sobie przeczy! Według szczególnej względności czas ani przestrzeń nie istnieją w sposób absolutny - w zależności od układu odniesienia czas i odległości stają się elastyczne, poszczególne współrzędne warunkują się nawzajem. Co więcej wynik pomiaru nie zależy jedynie od układu odniesienia, ponieważ w fizyce kwantowej ma na niego wpływ sama obecność obserwatora.

Bez obserwatora świat się nie wydarza, istnieje jedynie akumulacja potencjałów o różnym prawdopodobieństwie. Dopiero na drodze obserwacji i pomiaru niezliczone możliwości stają się rzeczywistością, naszym światem.

Organizm człowieka ma niesamowite zdolności przystosowawcze. Jeżeli jakiś bodziec trwa wystarczająco długo, nasze mózgi uczą się go ignorować, obchodzą go lub po prostu uznają za normalny stan rzeczy.

W latach dwudziestych XX wieku fizyk Werner Heisenberg (wraz z innymi twórcami mechaniki kwantowej) dokonał odkrycia tak osobliwego, że świat do dziś nie bardzo potrafi się z nim pogodzić. Obserwując zjawiska w skali subatomowej, nie da się zupelnie oddzielić obserwatora (to znaczy naukowca przeprowadzającego eksperyment) od przedmiotu obserwacji. W codziennym życiu łatwo przechodzimy nad tym do porządku dziennego. Postrzegamy wszechświat jako miejsce pełne istniejących osobno przedmiotów (stoły i krzesła, ludzie i planety), które od czasu do czasu wchodzą we wzajemne oddziaływania, lecz które mimo to pozostają zasadniczo indywidualnymi bytami. Na poziomie subatomowym wszechświat oddzielnych przedmiotów okazuje sie jednak zupełnym złudzeniem. W krainie mikroskopijnie małych obiektów każdy przedmiot w fizycznym wszechświecie jest ściśle powiązany ze wszystkimi innymi. W rzeczywistości na świecie nie istnieją przedmioty jako takie, lecz wibracje energii i wzajemne powiązania.

Pociągało to za sobą dość oczywisty wniosek, chociaż nie dla wszystkich. Nie da się dotrzeć do sedna rzeczywistości wszechświata bez użycia świadomości. Świadomość nie tylko nie jest mało ważnym produktem ubocznym procesów fizycznych, nie tylko jest bardzo rzeczywista, lecz jest wręcz bardziej rzeczywista niż reszta materialnej egzystencji i najprawdopodobniej stanowi podstawę wszystkiego. Nauka, tworząc obraz rzeczywistości, nie uwzględniła jeszcze żadnego z tych spostrzeżeń. Wielu naukowców stara się tego dokonać, lecz na razie nie ma żadnej, "uniwersalnej teorii wszystkiego", która połączyłaby prawa mechaniki kwantowej z teoria względności w sposób uwzględniający świadomość.

    My - duchowe istoty czasowo zamieszkujące powstałe w wyniku ewolucji śmiertelne mózgi i ciała, wytwory ziemi, funkcjonujące zgodnie z jej prawami - dokonujemy realnych wyborów. Myślenie nie jest domeną mózgu. Lecz na skutek treningu - częściowo pod wpływem naszych mózgów - uważamy ten narząd za źródło tego, co myślimy i kim jesteśmy. Dlatego utraciliśmy świadomość tego, iż od zawsze wykraczamy daleko poza ograniczenia materialnych mózgów i ciał, które są lub powinny być nam poddane.

   Prawdziwa myśl poprzedza świat materialny. To myśl stająca za świadomą myślą, odpowiedzialna za wszelkie naprawdę ważne decyzje. Myśl, która nie zależy od liniowego procesu dedukcji, lecz działa szybko jak błyskawica, kojarząc oraz łącząc ze sobą różne poziomy. W obliczu tej swobodnej, wewnętrznej inteligencji zwykły proces ludzkiego myślenia jest beznadziejnie powolny i nieudolny. To myśl piłkarza, który przewiduje lot piłki, myśl naukowca, który dokonuje natchnionego odkrycia, myśl artysty, który układa natchnioną melodię. To właśnie myślenie podprogowe, które nie zawodzi, gdy naprawdę go potrzebujemy. Niestety, zbyt wielu z nas utraciło wiarę w tego rodzaju myślenie, a wraz z nią zdolność do jego wykorzystania.

Warto być uczci­wym, choć nie za­wsze się to opła­ca. Opła­ca się być nie­uczci­wym, ale nie warto.

WB

Kiedy sądzimy, że jakaś istota ma udział w nieznanym życiu, w które by nas jej miłość wprowadziła, jest to ze wszystkiego, czego wymaga krystalizacja miłości, rzecz najistotniejsza i pozwalająca zamknąć oczy na wszystko. Nawet kobiety, które sądzą, że oceniają mężczyznę tylko z warunków fizycznych, widzą w tej stronie fizycznej emanację swoistego życia. Dlatego kochają żołnierzy, strażaków; mundur czyli je mniej wybrednymi co do twarzy; myślą, że całują pod pancerzem odmienne serce, zuchwałe i łagodne; i młody monarcha lub następca tronu odnosi najpochlebniejsze konkiety w obcych krajach, które zwiedza, nie potrzebując do tego regularnego profilu, który byłby może nieodzowny dla agenta giełdowego.

Cats are very intelligent at all the things that cats need to be intelligent about.

Miejsca, któreśmy znali, należą nie tylko do świata przestrzeni, w który wstawiamy je dla większej wygody. Byly one jedynie cienką warstwą pośród ciągłości wrażeń tworzących nasze ówczesne życie; wspomnienie jakiegoś obrazu jest jedynie żalem za pewną chwilą; i domy, drogi, aleje są ulotne, niestety, jak lata.

Prawa strategii są proste, lecz nieubłagane. Podstawową zasadą strategii jest koncentracja. Chodzi o to, by zgromadzić przytłaczające siły, które we właściwym momencie uderzą w najsłabszy punkt przeciwnika.

Czerwony wiatr wiał z zachodu nad wieczorną ziemią i małe pustynne ptaki ćwierkając, zlatywały na wyschnięte patyki szarkłaku, a koń i jeździec, i koń jechali dalej, a ich długie cienie leżały razem na ziemi jak cienie jednej istoty. Posuwały się i znikały na ciemniejącej ziemi świata, który nadejdzie.

Badania naukowe potwierdzają, że ptaki, rośliny, a nawet metale przejawiają wrażliwość, głęboko odczuwają. Przesylają informacje, które trudno nam odbierać. Naukowcy stworzyli odpowiednie instrumenty. Kiedy rośliny ogarnia strach, drżą. Jest to bardzo subtelny ruch, oko ludzkie nie jest w stanie go zauważyć. Przyrządy pomiarowe mogą stwierdzić, kiedy rośliny są szczęśliwe, kiedy wchodzą w ekstazę, kiedy doznają bólu, lęku, złości czy wściekłości.

Człowiek został poważnie uszkodzony. Utracił kontakt z uczuciami. Spróbuj wyłączyć umysł i zacznij rozmawiać z drzewami, z ptakami, ze zwierzętami. Nie słuchaj podpowiedzi umysłu, że to głupie. Spróbuj bezpośrednio kontaktować się z naturą. Wówczas przejawi się w tobie potężna energia i staniesz się nową istotą.

Ludzie mają trudności z funkcjonowaniem na poziomie uczuć, ponieważ kiedy stajesz się wrażliwy na przyjemność, stajesz się również wrażliwy na ból. Im bardziej potrafisz odczuwać szczęście, tym mocniej możesz odczuwać ból. Obawa przed tym, że możesz poczuć się nieszczęśliwy, zamyka cię. Umysł stwarza barierę izolującą od uczuć. Zamknięcie naturalnego przepływu powoduje, że nie odczuwasz ani bólu (nieszczęścia), ani szczęscia.

Spróbuj mimo to komunikować się za pomocą uczuć.

Jestem jedyny i niepowtarzalny. Jednoczesnie jestem tak pospolity, jak wszyscy ludzie, z ktorych kazdy jest tak samo jedyny i niepowtarzalny jak ja

Kiedy przesada w cudzie, grzech demoluje caly domek

Wszystkie dobre (zle) rzeczy w zyciu pochodza z dobrego (zlego) korzystania z tego, czym jest cialo. Od koniuszkow palcow u stop - do wierzcholka mozgu

Mozesz czuc sie nieszczesliwy z wielu powodow, ale nie potrzebujesz powodu, zeby byc szczesliwym